Πρόγραμμα

Το φεστιβάλ δεν ξεκινά με λόγια, αλλά με μουσική. Ελληνοκύπρια πιανίστρια και συνθέτρια, η Βαλεντίνη Λοΐζου κουβαλά στο ίδιο της το βιογραφικό το τρίγωνο που συνθέτει και αυτό το φεστιβάλ: Ελλάδα, Κύπρος, Βερολίνο. Παίζει τις δικές της συνθέσεις, σε μια συνεχή ροή όπου το ένα κομμάτι οδηγεί στο επόμενο, και υποδέχεται το κοινό στους χώρους της Ελληνικής Πρεσβείας δίνοντας τον τόνο για τις τρεις μέρες που ακολουθούν.

Η στιγμή που ένα φεστιβάλ παύει να είναι σχέδιο και γίνεται γεγονός. Η ομάδα διοργάνωσης καλωσορίζει το κοινό, τους συγγραφείς και όσους στήριξαν αυτή την πρώτη προσπάθεια, και ανοίγει επίσημα το Greek Theater Festival Berlin.

Αμέσως μετά την παράσταση, ο συγγραφέας του «Εγώ, μια δούλα» συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό. Πώς γεννιέται μια φωνή σαν αυτή της Δούλας, τι σημαίνει να δίνεις τον λόγο σε ένα πρόσωπο που ο μύθος άφησε ανώνυμο, τι κρατά ένα κείμενο ζωντανό όταν ταξιδεύει σε άλλη γλώσσα και άλλη πόλη. Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Η πρώτη μέρα κλείνει όπως αρμόζει σε κάθε ελληνική υπόθεση: γύρω από ένα τραπέζι. Συγγραφείς, καλλιτέχνες και κοινό συναντιούνται άτυπα, εκεί όπου συνήθως ξεκινούν οι πιο ενδιαφέρουσες συνεργασίες.

Λέγεται συχνά ότι στο Βερολίνο είναι πολύ εύκολο να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, αλλά δύσκολο να κρατήσεις επαφή μαζί τους. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τη σύνδεση με άλλους καλλιτέχνες: άλλο πράγμα είναι να γνωρίζεις συναδέλφους καλλιτέχνες και εντελώς διαφορετικό να συνεργάζεσαι μαζί τους! Με τη δικτύωση-εκδήλωση “show me yours, I’ll show you mine” φιλοδοξούμε να φέρουμε κοντά επιλεγμένους επαγγελματίες του θεάτρου από την ελεύθερη καλλιτεχνική σκηνή του Βερολίνου, Ελληνόφωνους και μη.

Αμέσως μετά την παράσταση, ο συγγραφέας του «Αγαπημένο μου πλυντήριο» συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό. Τρεις μονόλογοι, μια Ιοκάστη που αρνείται να θρηνήσει, μια Νίτσα που θυμάται, κι ένας άντρας που εξομολογείται σε μια οικιακή συσκευή. Πώς δένουν μεταξύ τους αυτές οι φωνές; Τι σημαίνει να γράφεις για τον έρωτα εκτός των ηλικιακών συμβάσεων; Και πώς μοιάζει το πρώτο θεατρικό ενός δικηγόρου που γράφει και ποίηση και πεζογραφία; Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Γεννημένος στην Πάτμο και με βάση το Βερολίνο, ο Γιάννης Παππάς είναι εικαστικός και performer που δουλεύει με βίντεο, φωτογραφία και εγκατάσταση, έχοντας συχνά το σώμα του στο επίκεντρο. Η πρακτική του εξερευνά τα ορατά και αόρατα σύνορα, με βασικό ερώτημα τα όρια που θέτει το ίδιο μας το δέρμα. Η Marina Abramović τον έχει επιλέξει επανειλημμένα για τα προγράμματά της και τον έχει χαρακτηρίσει ως έναν από τους σημαντικότερους performers του μέλλοντος.

Ο Σοφοκλής ανεβαίνει απόψε κάπου στον κόσμο. Πιθανότατα και ο Ευριπίδης. Οι σύγχρονοι Έλληνες και Κύπριοι συγγραφείς, όμως, σπάνια φτάνουν σε ξένη σκηνή. Τι μπλοκάρει τον δρόμο ανάμεσα στο πρωτότυπο και τη σκηνή μιας άλλης χώρας; Η αγορά, οι θεσμοί, η ίδια η γλώσσα, ή απλώς το ότι κανείς δεν το ζήτησε; Το ερώτημα διατρέχει ολόκληρο το τριήμερο, και εδώ τίθεται ανοιχτά, από μεταφραστές, μελετητές και ανθρώπους του θεάτρου, με τους συγγραφείς των έργων στην αίθουσα.

Γεννημένος στη Σπάρτη, στο Βερολίνο από το 2012, ο Πάνος Βούλγαρης είναι κιθαρίστας και συνθέτης, με σπουδές κλασικής κιθάρας και αρμονίας που συνάντησαν αργότερα την τζαζ και τον αυτοσχεδιασμό. Στο Βερολίνο ίδρυσε το σχήμα world jazz FUSAK. Γράφει επίσης πεζογραφία, με δύο βιβλία στο ενεργητικό του. Έφυγε από την Ελλάδα όπως έφυγαν τόσοι· εκείνο που πήρε μαζί του ήταν οι νότες του και μια γλώσσα. Απόψε έρχεται μόνος: μια κιθάρα στο φουαγιέ, ανάμεσα σε δύο παραστάσεις, εκεί όπου η μουσική δεν χρειάζεται σκηνή για να ακουστεί.

Αμέσως μετά την παράσταση, η συγγραφέας του «Ν–ΕΥΡΩ–ΣΗ» συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό. Μια μητέρα, ένας πατέρας κι ένας έφηβος γύρω από ένα τραπέζι κουζίνας. Πόσο μακριά μπορεί να πάει η γονική μέριμνα πριν γίνει κάτι άλλο; Tι λέει σήμερα, στην Ευρώπη του 2026, ένα έργο για την υπακοή, τον αυταρχισμό και τα όρια της αντοχής; Τι σημαίνει να γράφεις, μέσα στην κρίση του 2012, έτσι που ο τίτλος να μη μεταφράζεται, όταν το κρίσιμο κρύβεται στη μέση της λέξης; Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Το Jamchat είναι μια ομάδα μουσικών του Βερολίνου που συναντιούνται για να παίξουν παραδοσιακή μουσική, κυρίως από την Ελλάδα, αλλά και από την ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Οκτώ μουσικοί, βιολί, δύο ούτια, λάφτα, κλαρίνο, κανονάκι, μπάσο κλαρίνο και φωνή, από διάφορες γωνιές αυτής της γειτονιάς του κόσμου. Σβήστε τις γραμμές στον χάρτη και δείτε πώς μένει η ίδια μουσική! Τα σύνορα που έχουν τραβηχτεί στην περιοχή δεν πέρασαν ποτέ από τη μουσική των Jamchat και απόψε ούτε από το ΤΑΚ.

Αμέσως μετά την παράσταση, ο συγγραφέας του «Μανώλη...!» συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό. Ένα κείμενο του 1986 για το πραξικόπημα του 1974, που μιλά για τη μνήμη σε μια κοινότητα η οποία επέλεξε τη λήθη. Τι σημαίνει να γράφεις για κάτι όσο η σιωπή γύρω του κρατά ακόμα; Πώς αντέχει ένας μονόλογος σαράντα χρόνια, και τι ακούει σήμερα σε αυτόν ένα κοινό στο Βερολίνο; Ο συγγραφέας τον ονομάζει διάλογο, παρόλο που η γάτα δεν απαντά. Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Οι Les Chats Manouches είναι ένα συγκρότημα gypsy jazz και swing με έδρα το Βερολίνο. Το ρεπερτόριό τους πατάει στο στυλ του Django Reinhardt, με παραδοσιακό swing και γαλλικό chanson. Μια Κυριακή απόγευμα, ανάμεσα σε δύο παραστάσεις, όπου το μόνο που ζητείται είναι να ακούσεις λίγη μουσική που γεννήθηκε από ανθρώπους σε διαρκή κίνηση, χωρίς πατρίδα και ίσως χωρίς άδεια παραμονής, και που σήμερα παίζεται σε όλο τον κόσμο.

Αμέσως μετά την παράσταση, ο συγγραφέας του «Hotel Éternité» συνομιλεί ανοιχτά με το κοινό. Ένα ξενοδοχείο όπου κάθε αναφορά στα γηρατειά και στον θάνατο απαγορεύεται αυστηρά. Πώς φτιάχνεις έναν κόσμο που στηρίζεται στη σιωπή και σε ψεύδη που μας ανακουφίζουν; Και αν σας θυμίζει λιγότερο ένα φανταστικό ξενοδοχείο και περισσότερο την πραγματικότητά μας, ίσως δεν είστε οι μόνοι. Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Προβολή ενός audiovisual project του μουσικού και μουσικού προγραμματιστή (music developer) Αχιλλέα Σούρλα με τον Ιταλό συνθέτη και media artist Riccardo Castagnola: Πλοήγηση στο κατακερματισμένο ηχητικό και οπτικό τοπίο του παρόντος, μια αρχαιολογία διακοπτόμενων σημάτων και μορφών που αποσυντίθενται, όπου η αντίληψη συνθέτει μια φευγαλέα συνοχή από τα συντρίμμια μιας εποχής κορεσμού.

Η τελευταία συζήτηση του φεστιβάλ φέρνει τους συγγραφείς στην ίδια σκηνή. Τρεις μέρες, πέντε έργα, πέντε πολύ διαφορετικές φωνές· μια δούλα που λογοδοτεί, μια οικογένεια που τo γεύμα της καταλήγει σε κάτι απρόσμενο, μια μητέρα που μιλά στον γάτο της γιατί κανείς άλλος δεν ακούει, ένα ξενοδοχείο που έχει καταργήσει τον χρόνο, τρεις μονόλογοι για τον έρωτα. Τι τα δένει, αν τα δένει κάτι; Τα έργα αυτά γράφτηκαν σε διάστημα σχεδόν σαράντα ετών. Τι άλλαξε στο ελληνόφωνο θέατρο σε αυτό το διάστημα, και τι έμεινε ίδιο; Και τι πήραν οι ίδιοι οι συγγραφείς από αυτές τις τρεις μέρες στο Βερολίνο; Η κουβέντα παίρνει τον δρόμο της από τα ερωτήματα όσων βρίσκονται στην αίθουσα.

Ένα DJ set για το γέλιο και τα δάκρυα, για όλες τις πλευρές της ζωής. Μουσικές σε minor κλίμακες, τραγούδια γεμάτα νοσταλγία και ιστορίες ανθρώπων που έζησαν την αποικιοκρατία, από το Cap Vert μέχρι την Τύνιδα, συναντούν γιορτινούς ρυθμούς και τραγούδια της ζωής από τη Σερβία μέχρι την Κολομβία. Από το σκοτάδι στο φως, από τη μελαγχολία στον χορό. Cumbia, τρελά beats, παραδοσιακές μελωδίες και σύγχρονοι ήχοι μπλέκονται σε ένα σετ που δεν προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα στη λύπη και τη χαρά. Γιατί η ζωή τα περιέχει όλα.