Director’s Cut
Ζώντας και δημιουργώντας στο Βερολίνο τα τελευταία 16 χρόνια, σε μια πόλη που κουβαλάει τις μνήμες των μεγάλων τραυμάτων της Ευρώπης και συγχρόνως αποτελεί τόπο συνάντησης διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και πολιτικών αφηγήσεων, αισθάνομαι όλο και πιο επιτακτική την ανάγκη για ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη σύγχρονη ελληνόφωνη δραματουργία.
Μας αφορά ένα θέατρο που δεν καθησυχάζει, αλλά θέτει ερωτήματα. Ένα πολιτικό θέατρο με την ευρεία έννοια του όρου· ένα θέατρο που διερωτάται πώς ζούμε μαζί, ποιες κοινωνικές συμβάσεις αποδεχόμαστε, ποιες υποχωρήσεις κάνουμε καθημερινά, τι σημαίνει ευθύνη, επιθυμία, εξουσία και αντίσταση. Σε μια Ευρώπη που μοιάζει να κοιτάζει ξανά προς τον αυταρχισμό και την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών αντιλήψεων, το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέφτης, αλλά και ως χώρος κριτικής σκέψης και συλλογικής εγρήγορσης.
Η σύγχρονη ελληνική και κυπριακή δραματουργία συνομιλεί διαρκώς με αυτά τα ζητήματα. Συχνά αναγνωρίζουμε στα έργα της την ίδια τραγικότητα που συναντάμε στους ήρωες του αρχαίου δράματος: ανθρώπους παγιδευμένους ανάμεσα στην προσωπική τους αλήθεια και στις επιταγές της κοινωνίας, ανάμεσα στην ανάγκη για αγάπη και στην άσκηση της εξουσίας, ανάμεσα στην επιθυμία για ελευθερία και στο κόστος των επιλογών τους. Αυτή η συγγένεια δεν αποτελεί μίμηση ούτε υποχρεωτική αναφορά. Αντιθέτως, αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη δραματουργία ως μια αυτόνομη καλλιτεχνική πράξη που, έχοντας επίγνωση της καταγωγής της, συνεχίζει να συνομιλεί δημιουργικά με την παράδοση του αρχαίου δράματος, μεταφέροντας τα διαχρονικά του ερωτήματα στο παρόν.
Με αφετηρία το Βερολίνο και τους ντόπιους ελληνόφωνους καλλιτέχνες, και με στόχο τις επόμενες χρονιές να συμπεριλάβουμε ομάδες και καλλιτέχνες από Ελλάδα και Κύπρο, οραματιζόμαστε ένα προσβάσιμο και συμπεριληπτικό φεστιβάλ. Ένα φεστιβάλ ως τόπο συνάντησης κειμένων, καλλιτεχνών και θεατών· έναν χώρο όπου οι ιστορίες που γεννιούνται στην Ελλάδα και την Κύπρο μπορούν να ακουστούν στο Βερολίνο όχι ως εξωτικά πολιτιστικά προϊόντα, αλλά ως αναγκαίες αφηγήσεις που αφορούν όλους μας. Γιατί το θέατρο παραμένει ένας από τους ελάχιστους δημόσιους χώρους όπου μπορούμε ακόμα να κοιταχτούμε κατάματα και να αναρωτηθούμε, από κοινού, πώς θέλουμε, τελικά, να ζήσουμε.
Έλενα Σωκράτους,
Artistic Director
Φθινόπωρο 2026